Ιουλιέττα (η)

Το κορίτσι που έγινε τραγική ηρωίδα· από ηρωίδα, σύμβολο του απόλυτου ερωτικού πάθους στα λόγια μεγάλων ποιητών, και από σύμβολο, ένας από τους πιο εμβληματικούς και πολυπαιγμένους χαρακτήρες του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου.

Σε αυτή την παράσταση επιστρέφουμε στο Κορίτσι. Στο νεανικό πλάσμα που αρνείται να συμβιβαστεί και, ακριβώς επειδή αρνείται να συμβιβαστεί, γίνεται παρανάλωμα της φωτιάς που το καίει.

Ξεκινά ένα ταξίδι στο τοπίο της μνήμης. Τι αναζητά αυτή η ανάκληση; Μπορεί να επαναφέρει το βίωμα; Το ίδιο το βίωμα, δηλαδή τον Ρωμαίο; Ή μήπως την έλευση ενός νέου βιώματος, που καθιστά τον Ρωμαίο αναλώσιμο; Είναι ο Ρωμαίος πάνω από τον έρωτα ή ο έρωτας πάνω από τον Ρωμαίο; Τι σημαίνει θυσία στον έρωτα; Τι θυσιάζουμε; Τον εαυτό μας ή οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό μας; Πόσο απέχει το «για πάντα» του έρωτα από την τραγική συνείδηση της φθοράς και του θανάτου; Ποια είναι η σχέση του έρωτα με την εξουσία;

«Ερωτεύτηκε κανείς σαν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα;» αναρωτιέται ο ποιητής και μεταφραστής Διονύσης Καψάλης και απαντά: «Μα πώς αλλιώς μπορεί να ερωτευτεί κανείς, αν δεν ερωτευτεί σαν τα δυο αυτά παιδιά;». Και κάπου εκεί καραδοκεί ο Μερκούτιος, για να μας υπενθυμίσει πως όλος αυτός ο διάκοσμος της ιδανικής αγάπης δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο αναγκαίος εκπολιτισμός της ερωτικής επιθυμίας.